Procedurę niszczenia stosuje się w sytuacji, gdy funkcjonalność starej rury jest zakłócona, na przykład w przypadku przesunięć, pęknięć, brakującego poziomu dna, częściowych zawaleń lub gdy naprawa czy renowacja nie są już możliwe. Metoda ta sprawdza się także w przypadku rurociągów, których wydajność hydrauliczna wymaga zoptymalizowania, lub gdy potrzebna jest nowa rura z nowym licznikiem zużycia.

Metoda statycznego rozrywania to metoda odnowy rur stosowana na całym świecie od dziesięcioleci, która służy do bezwykopowej wymiany uszkodzonych rur przeznaczonych do przesyłu mediów i kanalizacyjnych na nowe o tej samej lub większej średnicy w istniejącej trasie. Trwałym efektem tych działań jest nowa rura o żywotności 80–100 lat. Dzięki wprowadzeniu nowych rur o większej średnicy, w trakcie wymiany rur można również dostosować przepustowość rurociągu.

W odróżnieniu od niszczenia dynamicznego, w metodzie statystycznej żerdź jest najpierw wyprowadzona z wykopu przez stary rurociąg. Po dotarciu do docelowego szybu lub wykopu powrotnego narzędzie do rozrywania wraz z nową rurą jest podłączane do ciągu rurowego. Przez statyczne wciąganie żerdzi twardy materiał starej rury (stal, żeliwo sferoidalne, PE) jest przecinany lub kruchy materiał (żeliwo, stalocement, beton, azbestocement itp.) ulega rozbiciu, a fragmenty są wypierane do otaczającego gruntu. Jednocześnie nowa rura wykonana z PE-HD (rury z płaszczem ochronnym), PP-HM, żeliwa sferoidalnego, kamionki lub GRP jest wciągana, formując kanał rurowy.